در شرایط بحران‌های جمعی، آنچه دچار لرزش می‌شود تنها واقعیت بیرونی نیست؛ بلکه شبکه‌ی معانی‌ای است که تجربه‌ی زیسته‌ی افراد را سازمان می‌دهد. در چنین لحظاتی، اضطراب می‌تواند از سطح تجربه‌ی فردی فراتر رود و به شکلی گسترده در بدن‌ها، در گفتمان جمعی و در رابطه با دیگری ظاهر شود. این وضعیت اغلب با افزایش حساسیت بدنی، احساس ناایمنی منتشر، و تغییراتی در نحوه‌ی پیوند فرد با دیگری همراه است.

این وبینار به بررسی نسبت میان بدن، دیگری و اضطراب جمعی از منظری بالینی می‌پردازد. تمرکز جلسه بر این است که چگونه گسست در نظم معنا می‌تواند در سطح بدن و هیجان بازتاب پیدا کند و چگونه درمانگران ممکن است در اتاق درمان با اشکال مختلفی از اضطراب، تنش بدنی و آشفتگی در رابطه با دیگری مواجه شوند.

در این جلسه تلاش می‌شود برخی نشانه‌های بالینی اضطراب در زمینه‌های بحران جمعی مورد توجه قرار گیرد و امکان اندیشیدن به نحوه‌ی شنیدن و صورت‌بندی این تجربه‌ها در کار درمانی فراهم شود. این تأمل می‌تواند به درمانگران کمک کند تا حساسیت بیشتری نسبت به پیوند میان تجربه‌ی بدنی، فضای اجتماعی و رابطه‌ی تحلیلی پیدا کنند.